The Reader (Okuyucu) - 2008

Güzel bir tatil geçirdiğinizde veya lezzetli bir yemek yediğinizde, birkaç gün onun anısıyla yaşarsınız ya, işte bu film bende böyle bir etki bıraktı. Filmi izledikten sonra sahneleri ve replikleri uzun süre aklımdan çıkmadı, hatta normal şartlarda yaptığım bir şey olmasa da, filmi ikinci kere izledim. Film 1995 yılında anlatıcı Michael Berg'ün başından geçen trajik bir aşk hikayesini anlatmasıyla başlıyor. Flashback (anımsamalar) şeklinde ilerleyen sahnelerde kendimizi bir anda 1958 Almanya'sında buluyoruz. Henüz 15 yaşında olan Michael Berg'e çok hasta olduğu bir gün tanımadığı bir kadın yardım eder. İyileştikten sonra kadına teşekkür için evine giden Michael bu olgun ve gizemli kadından (Hanna Schmitz - Kate Winslet) etkilenir ve ilişkilerinin yönü değişir. Utangaç bir çocuktan tutkulu bir aşığa dönüşen Michael için artık yalnızca Hanna vardır. Hanna'nın hoyrat tavırlarına rağmen bir süre gizlice yürütülen ilişki, Hanna'nın bir gün ortadan kaybolmasıyla sona erer. Uzun süre bu ayrılığın acısıyla yaşayan Michael için hayatın sürprizleri henüz sona ermemiştir. Hukuk Fakültesine başlayan Michael, öğrenci-gözlemci olarak katıldığı Savaş Suçları Mahkemesinde 8 yıldır görmediği Hanna Schmitz ile karşılaşır. Sanık sandalyesinde oturan ve eskiden sevdiği bir kadını aslında ne kadar tanıdığını sorgulayan Michael, davanın seyrini değiştirecek bir sırrı da fark eder. Hem Alman gençliğinin Almanya'nın utanç dolu geçmişini sorgulaması hem de iyi ve kötünün durum ve olaylara göre nasıl değiştiğini gösteren çok başarılı bir yapıt: Yerimde olsaydınız siz ne yapardınız?

Film için yapılan olumlu eleştirilere katılıyorum, filmin senaryosu çok sağlam bir temelde ilerliyor ve oyuncuların performansı övgüyü hak ediyor. Film hem konu hem de oyunculuk anlamında şimdiye kadar izleyip beğendiğim filmler arasında rahatlıkla ilk üçe girer.  Ancak maalesef film hakkında yapılan olumsuz eleştirilere katılamıyorum. Zira filmi tek götüren kişi Kate Winslet değil, itiraf edelim ki David Kross'un (genç Michael) performansı çok etkileyiciydi. Bununla beraber, İngilizceyi çok iyi bilen bir toplum olduğumuz için herkes oyuncuların neden Alman aksanıyla İngilizce konuştuğu ve Almanca konuşması gerektiğinden dem vurmuş. Nasılsa filmi alt yazıyla izliyorsun, farzet ki Almanca konuşuyorlar, bu gerçekten önemli mi?

Bernhard Schlink'in aynı adlı romanından senaryolaştırılan filmin yönetmenliğini İngiliz yönetmen Stephen Daldry yapıyor. Başrollerde genç Michael rolünde David Kross, olgun Michael rolünde Ralph Fiennes ve Hanna rolünde Kate Winslet yer almaktadır. Kate Winslet'in oyunculuğuyla pek çok ödül kazanan filmin başarısının bir sebebinin de romana sadık kalması olduğu söylenenler arasında (en kısa zamanda okuyacağım). Siz de bu dramatik aşk hikayesine biraz zaman ayırmaz mısınız?
 

"I'm not frightened. I'm not frightened of anything. The more I suffer, the more I love. Danger will only increase my love. It will sharpen it, it will give it spice. I will be the only angel you need. You will leave life even more beautiful than you entered it. Heaven will take you back and look at you and say: Only one thing can make a soul complete, and that thing is love."

Wings of Desire - 1987

"Wings of Desire" is the movie of Wim Wenders who is one of the best-known directors of Germany. No doubt, “Wings of Desire” is best work and it is the movie that has many prizes (ex. Best Director at Cannes 1987). The original name is “Der Himmel über Berlin” and the direct translation is "Sky above Berlin". The main city of the movie, Berlin, is full of angels in the movie that are moving around and listening to the tortured thoughts of mortals. Angels never interfere the lives of mortals and they just try to comfort them by touching or telling something that mortals are not able to hear. Damiel and Cassiel are two angels that hang around Berlin and observe people and listen to their thoughts. They are immortals so they know the past of German and the present time that they are in and they compare two Germans in some scenes. One day, Damiel (Bruno Ganz) meets to a beautiful trapeze artist, Marion (Solveig Dommartin), in a circus and he fell in love with her. Damiel wishes to become mortal as humans after falling in love and after meeting Peter Falk who explains Damiel the joys of being human and feeling like a human. Even the small things that we don’t give emphasis in daily life such as bath, coffee and cigarette might be valuable than we think. As it is understood, the movie is reflected from the angel’s point-of-view and it is mostly black and white since angels can not see that colors of life. Some scenes are in color but these parts are the human’s point of view. The movie ends with a statement “to be continued” and it gives a message that it will continue. And it is followed by “Faraway, So close” in 1993.

There may be a lot of different comments about this movie but I believe that the differences between scenes show the difference between life with love and without love. For Damiel, love give color to his life as it always gives color to human’s life. When the film ends, the audience will think that they have read a wonderful poem and they will understand better what is to feel like a human.

The Sky above Berlin, tells the story of Berlin and people who live in Berlin from the eyes of two angels that are squeezed from immortality and eternity. “Wings of Desire” is one of most iconic movie of Wenders at the same time. Children are the most important symbols in the film. Even in the beginning of the film, we can read what Damiel writes about the children. Damiel explains why children are so special. A child is a symbol of purity. At the same time, this purity makes the children understand the world, look what is at the back of visible, and see the fascinating truth. So that, only children can sees angels. And children ask the questions that are not questioned. Why am I me and not you? Why I am here and not there? When does the time begin and where does the space end? Does evil really exist and which people are really bad?

“Longing. Longing for a wave of love that would stir in me. That's what makes me clumsy. The absence of pleasure. Desire for love. Desire to love.”

"… I was often alone but never lived alone."

“Only with him could I be alone, open for him. And welcome him wholly to me, and we could share in happiness. I know that it's you.”

“Time is a treat of everything but what if the time is the disease itself? Everything is so empty, so compatible. Emptiness, the fear, fear fear… like an animal lost in the jungle. Who are you, now; I don’t know…Berlin… I am a stranger here but it sounds familiar"